ماه میهمانی خدا به نیمه رسیده است؛ ماهی که فرشتگان، دسته دسته بین زمین و آسمان در رفت و آمدند و هاله‌های نور اهل ایمان را بالا می‌برند، و هوا عطرآگین بال آنهاست.
ناگهان، صدای هلهله‌ای به گوش می‌رسد. صدای تسبیح؛ صدای شور و نشاط عرشیان . نوری متولد می‌شود که از عرش تا فرش را می‌گسترد و جلوه حضور این نور آسمانی، در خاندان وحی رخ می‌نماید.
آری، امشت خانه علی(ع) و فاطمه(س) غرق در شادی تولد نخستین فرزند است. امشب تجلی حُسن ازلی است که در چهره دلگشای چهارمین معصوم، حسن بن علی(ع) نمایان می‌شود و با آمدنش، جان‌ها را صفایی دیگر می‌بخشد. مقدمش مبارک.
امام حسن مجتبی(ع)، امام حُسن و خوبی است؛ امام مهر و صفا و بخشندگی؛ امام عشق و جوان‌مردی؛ امام نصایح و اندرزها.
اکنون به پاره‌ای از سخنان گهربار و همچون نور ایشان اشاره می‌کنیم:


با مردم آن‌گونه نشست و برخاست کن که دوست داری، با تو رفتار کنند.
بخشش پیش از درخواست، بزرگ‌ترین بزرگواری‌هاست.
شوخی، بزرگی و ابهت را از میان می‌برد. شخص ساکت، از بزرگی و وقار بیشتری بهره‌مند است.
سرآمد عقل، برخورد نیکو و شایسته با مردم است.
گناه و اشتباه دیگران را به زودی سرزنش مکن و میان او و اشتباهش راهی برای عذرخواهی قرار بده.
والاترین جایگاه نزد خداوند از آنِ کسی است که به حقوق مردم آشنا باشد و در برآوردن آن بکوشد
بخل، سرآمد همه بدی‌ها و زشتی‌هاست و محبت و دوستی را از دل‌ها بیرون می‌کند

منبع : آفتاب حسن، ابوالفضل هادی‌منش ، مرکز پژوهش‌های اسلامی صدا و سیما.